به خودم گفتم بسه هر چی نشستم و اه کشیدم امشب شب خواستنه... خنکای آب رو به جان خریدم و حس خوب آماده شدن واسه مهمونی تو تک تک رگهام جاری شد لبیک یا امام حسن مجتبی حاضر شدن تو مجلس تو یه دل می خواد فقط دل... قدم گذاشتن تو خونه دلت فقط یه یا زهرا می طلبه واسه همنوا شدن با سوز دلت کافی با قدم های دلم برم تو کوچه بنی هاشم.... همراه بشم با قدم های کودکانه دل شکسته... به اسم زیبای مادرت قسم بی ریا اومدم در خونت ... میدونم بی منت می بخشی اگه این طور نبود اگه ندیده بودن که نمی گفتن: کریم آل طاحا یا حسن مجتبی (ع) منم میخوام ببینم با چشم دل با سوز سینه با اشک های داغ با جاری ش

شوق لبریز از من است

در میان چشم هایم روشن است

این تمنای دل و دیده

در جان قدم های من است

من و چشم دل و دیده

شب و جمکران وقدم های عشق

هیچی مثل دیدن مسجد جمکران و گلدسته هاش شوق و حیات تو رگ هام حاری نمیکنه. به قول دکتری ادرنالین خونم رفته بالا. حس خوبه خیره شدن به مسجد و گلدسته هاش من عاشق این فضام این هوا.

خدایا شکرت که تو این هوا نفس کشیدم.

(همین الان رسیدم خوابگاه شب خوبی بود و سفر عالی این نوشته رو تو راه جمکران نوشتم دوست داشتم ثبت بشه).

دلتنگی این روزها همدم دقایقم شده

و باران اشک هایم مرهم دلتنگی ها

سخت است پس زدن بعض دل تنگی

مثل دختر بچه های لوس شده ام پا بر زمین می کوبند و دلشان آبنبات می خواهد

با یک تفاوت

دلم شیرینی روزهای گذشته را میخواهد

وقتی عزیزترینم بود

سد بغض هایم هر آن شکستنی است تکرار روزهای نبودنت آزرده می کند خاطر چشمانم را خاطره ها را به خاطر سپرده ام دلتنگی هایم را... امان از لحظه های دلتنگی... دلتنگی ها کز کرده اند گوشه گوشه ی خانه ی دلم ثانیه ها دنبال بهانه اند... و دلتنگی بزرگترین بهانه ی این روزهایم شده برای شکستن سد بغض در گلو و تنها قرار این روزهایم الا بذکر الله تطمئن القلوب

می روم شاید میان ردپای جا مانده از دیروز

پیدا کنم من امروزم را

پریشانم

می روم ارام یابم

ارامشی از جنس خاک

نرم، سبک ، بی ریا

می روم ارام یابد این دل بی قرار...

دلم تنگ شده بود واسه وبلاگم

دلم واسه قلمم تنگ شده

هیچی مثل قلم رفیق خوبی نیست

چیزی که حرف دلت رو رو صفحه میاره

از قلم و کاغذ که دور بشی مثل من سردرگمی

ی دل پاک و سفید میخوای، میگردی اما پیداش نمیکنی و اخرش می رسی به صفحه های سفید دفتر خاطرات...

نمیدونم تقصیر خودمه یا دنیای اطرافم که از دنیای دلنوشته هام دور شدم

دلتنگیام زیاد شده

دلم بهونه میخواد واسه تپیدن

دلم ی دلگرمی میخواد

ی حس جدید

ی دلگرمی از جنس آرامش

دلم ی دنیا لبخند میخواد

خسته ام خدایا خستگی ام را دریاب

دنیا دنیا چقدر بزرگ این کلمه بزرگیشو یه بچه کوچیک خیلی خوب میفهمه انقدر که میگه قدر یه دنیا دوست دارم دنیا بی اندازه اس پر خوبی و بدی هرچقدر جلو بری به تهش نمیرسی اگه به تهش برسی دیگه لذتی برات نداره دنیا برام وقتی زیباست که ردپای طلایی ازم بجا بمونه این روزا دنیام آشفته اس انگاری کوچیک شده رنگ و روی در و دیواراش رفته هوا ابری نیست ولی خیلی گرفتس کاش دستام توان اینو داشته باشن ی رنگی بهش بدم کاش پناهم بی پناهم نزاره